Week 1: aankomen, wennen en elkaar leren kennen
- Home
- Reisverslagen
- Maart 2026
- Week 1
De eerste week van Suri Impact stond vooral in het teken van aankomen, wennen en elkaar leren kennen. Voor veel deelnemers was het de eerste keer in Suriname. Een ander klimaat, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen en ineens vier weken lang samenleven met een groep die je vooraf nog nauwelijks kende.
We ontdekten Paramaribo, begonnen met het vrijwilligerswerk en ondernamen de eerste activiteiten. Maar minstens zo belangrijk waren alle kleine momenten tussendoor: samen eten, boodschappen doen, plannen maken en langzaam ontdekken hoe iedereen in de groep in elkaar zat.
De eerste avond: samen eten bij Chi Min
Na aankomst in Suriname begonnen we rustig. De eerste avond gingen we met de hele groep eten bij Chi Min, een Chinees restaurant in Paramaribo. Na de reis was het vooral fijn om samen aan tafel te zitten, iets te eten en rustig te landen. Tijdens het eten maakten de deelnemers ook verder kennis met Tiffano en Shavelly, die de groep in Suriname mede begeleidden.
In het begin was iedereen natuurlijk nog een beetje aan het aftasten. Wie trok met wie op? Wie maakte meteen grapjes? En wie keek eerst rustig de kat uit de boom? Dat hoorde erbij. Een groep ontstaat niet in één avond, maar juist tijdens dit soort momenten: samen eten, praten, boodschappen doen en steeds wat meer van elkaar ontdekken.
Paramaribo en de Waterkant ontdekken
De volgende dag gingen we de stad in en maakten de deelnemers voor het eerst echt kennis met Paramaribo. Tijdens een stadswandeling liepen we door het centrum en langs verschillende bekende plekken. Natuurlijk gingen we ook langs de Waterkant.
Alles voelde in het begin nog nieuw: de warmte, het verkeer, de gebouwen, de winkels, de mensen en het tempo waarin het dagelijkse leven zich in Suriname afspeelde. Juist door gewoon door de stad te lopen kregen de deelnemers een eerste gevoel bij de omgeving waarin ze de komende vier weken zouden verblijven.
Later verkenden ze Paramaribo verder en ontdekten ze waar je iets kon eten, drinken of ’s avonds gezellig kon zitten. Dat was niet alleen leuk, maar hielp ook om zelfstandiger te worden. Hoe beter je de omgeving kent, hoe makkelijker het wordt om later zelf op pad te gaan.
Een middag zwemmen bij Torarica
Op zondag was het tijd voor een ontspannen middag bij Torarica. Toevallig vond daar die middag REVIVE plaats, met muziek en entertainment. Zon, water, muziek en vooral even niets hoeven na alle nieuwe indrukken van de eerste dagen.
Juist tijdens zo’n middag gebeurde er iets wat je niet echt kunt plannen: de groep begon langzaam steeds meer een groep te worden. Niet door een verplichte teambuildingsopdracht, maar gewoon doordat iedereen samen zat, praatte, zwom en plezier maakte. Dat soort momenten bleken minstens zo belangrijk als de activiteiten die vooraf op het programma stonden.
Zelfstandig worden begon met kleine dingen
Suri Impact is een begeleid tussenjaar in Suriname, maar dat betekent niet dat alles voor de deelnemers wordt geregeld. Juist vanaf de eerste week probeerden we deelnemers steeds meer zelf te laten nadenken en ondernemen.
Soms kwam iemand bijvoorbeeld vragen wat ze konden gaan doen of hoe iets geregeld moest worden. Natuurlijk konden wij als begeleiding meteen met een oplossing komen, maar vaak vroegen we eerst: wat denk je zelf dat je kunt doen? Zelf vervoer regelen, een plek opzoeken, met anderen een plan maken of gewoon initiatief nemen om iets te gaan ondernemen.
Het lijken misschien kleine dingen, maar juist daarin zit veel persoonlijke ontwikkeling. Zelfstandiger worden gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het begint met kleine momenten waarop je ontdekt: dit kan ik eigenlijk prima zelf.
De eerste dag vrijwilligerswerk
In de eerste week begon ook een belangrijk onderdeel van het programma: het vrijwilligerswerk in Suriname. De deelnemers gingen naar verschillende organisaties en projecten in Paramaribo. Zo gingen deelnemers onder andere aan de slag bij de OS Alberga School, D-TV Express en binnen een lokaal basketbalproject.
Zo’n eerste dag was best spannend. Je stapt een organisatie binnen waar je bijna niemand kent, in een land waar je zelf pas een paar dagen bent. Hoe werkt alles daar? Wat wordt er van je verwacht? En hoe vind je je eigen plek?
Na afloop kwam iedereen terug met zijn eigen verhalen en ervaringen. Nieuwe mensen ontmoet, eerste werkzaamheden uitgevoerd en vooral die eerste drempel genomen. De eerste vrijwilligersdag zat erop en daarmee begon ook dit onderdeel steeds vertrouwder te voelen.
Frederiksdorp en de dolfijnen
Na het vrijwilligerswerk stond Frederiksdorp op het programma en gingen we het water op om op zoek te gaan naar dolfijnen. Voor Frédérique was alleen de boottocht al even spannend. Shavelly merkte dat en ging naast haar zitten. Geen groot coachingsgesprek of geplande oefening, maar gewoon iemand die op het juiste moment even naast je zit. Juist dat soort kleine momenten blijven vaak hangen.
De dolfijnen lieten zich uiteindelijk wel zien, al bleven ze behoorlijk op afstand. Voor echt mooie foto’s kwamen ze helaas niet dichtbij genoeg. Later ging er bij het overzetten van de foto’s van de SD-kaart ook nog iets mis, waardoor een deel van de foto’s van Frederiksdorp en de dolfijnentour verloren ging. Jammer natuurlijk, maar uiteindelijk bleven vooral de ervaringen van die dag hangen.
Peperpot in het donker
Een van de bijzondere activiteiten van de eerste week was de avondwandeling bij Peperpot Natuurpark. We gingen aan het einde van de middag richting Peperpot en liepen het natuurgebied in terwijl het langzaam donker werd.
Zodra de zon onderging, veranderde de omgeving compleet. Waar je overdag vooral het groen om je heen ziet, hoor je in het donker ineens veel meer: dierengeluiden, geritsel en beweging tussen de bomen. Omdat je minder ziet, let je automatisch beter op alles wat er om je heen gebeurt.
Voor verschillende deelnemers werd de Peperpot Night Hike een van de ervaringen die uit deze eerste week het meest bijbleef. Samen door het donker lopen zonder precies te weten wat je onderweg tegenkomt maakte het spannend, maar vooral bijzonder.
Aan het einde van de week even terugkijken
Na zo’n eerste week waren er ontzettend veel nieuwe indrukken. Daarom namen we bewust tijd om even stil te staan en had iedere deelnemer een persoonlijk gesprek met een begeleider. Hoe ging het? Waar liep je tegenaan? Waar was je trots op? En wat wilde je de komende weken leren of anders aanpakken?
Daarbij ging het niet om grote voornemens, maar juist om concrete dingen: meer initiatief nemen, zelf iets regelen, nieuwe mensen aanspreken, eerder aangeven als iets niet goed voelde of af en toe bewust iets zelfstandig ondernemen.
Na één week hoefde niemand ineens compleet veranderd te zijn. Maar je begon wel te ontdekken waar je jezelf kon uitdagen en welke stappen je in de komende weken wilde zetten.
Hoe zag de eerste week van Suri Impact eruit?
eerste dag in de stad
kennismaken
Paramaribo
onderweg
Week 2: zelf op pad
Na de eerste week was de omgeving al een stuk vertrouwder. In week 2 gingen de deelnemers steeds meer zelf op pad, werd het vrijwilligerswerk bekender en ontstond er meer ruimte om zelfstandig Suriname te ontdekken.
Zin om dit zelf mee te maken?
Zes weken Suriname, met vrijwilligerswerk, begeleiding en ruimte om zelf te ontdekken wat bij je past.