Week 2: zelf op pad
- Home
- Reisverslagen
- Maart 2026
- Week 2
Er komt tijdens zo’n reis een moment waarop je niet meer wacht tot iemand vertelt wat er gaat gebeuren. Bij deze groep kwam dat moment in de tweede week.
De eerste week stond vooral in het teken van aankomen en wennen. Nu begonnen de deelnemers steeds beter te begrijpen hoe Paramaribo werkte, raakte het vrijwilligerswerk vertrouwder en durfden ze steeds vaker zelf iets te ondernemen.
Suriname begon vertrouwd te voelen
Je wist inmiddels waar je boodschappen kon halen, hoe het vervoer werkte en ongeveer hoe de dag eruitzag. Ook het vrijwilligerswerk begon steeds vertrouwder te voelen. De eerste keer stap je ergens binnen als vreemde; een week later herken je gezichten, weet je beter wat er van je verwacht wordt en hoef je niet bij iedere stap te vragen wat je moet doen.
Dat verschil lijkt misschien klein, maar juist daarin zag je de zelfstandigheid groeien. Suriname was nog steeds nieuw, maar voelde niet meer iedere dag volledig onbekend.
Naar Cleviapark
Op een dag ging de groep op eigen initiatief naar Cleviapark. Geen programmaonderdeel en geen begeleider die vertelde dat ze daarheen moesten. Ze bedachten zelf wat ze wilden doen, maakten afspraken en zorgden ervoor dat ze er kwamen.
Dat is precies waarom we tijdens Suri Impact niet iedere dag van ’s ochtends tot ’s avonds volplannen. Vrije tijd betekent ook leren wat je ermee doet. Zelf met een idee komen, iets organiseren en ervoor zorgen dat het daadwerkelijk gebeurt.
Het lijkt misschien vanzelfsprekend, maar voor een groep jongeren die pas kort in een ander land verblijft, is dat juist een belangrijke stap.
Schildpadden bij Braamspunt en opnieuw dolfijnen
Braamspunt stond deze week ook op het programma. De groep ging op pad om schildpadden te spotten die aan land kwamen om hun eieren te leggen. Je moet er wat voor over hebben om ze te kunnen zien, maar juist daardoor voelt het extra bijzonder wanneer het uiteindelijk lukt.
Omdat de dolfijnen van de eerste week behoorlijk op afstand waren gebleven, gingen we ook opnieuw het water op. Dit keer hadden we meer geluk. Er waren meer dolfijnen te zien en ze kwamen een stuk dichterbij. Revenge geslaagd.
Sommige activiteiten kun je één keer plannen, maar de natuur bepaalt uiteindelijk zelf wat je te zien krijgt. Dat maakte deze tweede poging juist extra leuk.
Niet alleen kijken, maar ook koken
Suriname leer je niet alleen kennen door ergens naartoe te gaan. Eten hoort daar minstens zo hard bij.
Tijdens een Surinaamse kookactiviteit draaide het daarom om zelf aan de slag gaan. Samen bereiden, proeven en uiteindelijk natuurlijk eten. Het was een simpele activiteit, maar wel een makkelijke manier om meer te begrijpen van het land en de mensen die er wonen.
En zoals vaker tijdens deze reis zat de waarde niet alleen in wat er op het programma stond. Samen koken, overleggen, lachen als iets niet helemaal ging zoals verwacht en daarna met elkaar eten hoorde er net zo goed bij.
Brownsberg
Daarna kwam Brownsberg Natuurpark.
De wandeling naar de watervallen was geen wandeling waarbij je even rustig over een vlak pad naar beneden liep. Het was warm en vochtig, met klimmen, dalen en stukken waarop je goed moest opletten waar je je voeten neerzette.
Onderweg kwam vanzelf het moment waarop je dacht: waarom was dit ook alweer een goed idee?
Maar niemand keerde om. De één ging sneller, de ander had wat meer tijd nodig en uiteindelijk bereikte iedereen op zijn of haar eigen tempo de watervallen.
Misschien nog belangrijker dan wie als eerste beneden of boven was: de groep wachtte op elkaar. Het ging niet om wie het snelst was, maar om ervoor te zorgen dat iedereen er kwam.
Roti, dansen en een poolparty
Naast het vaste programma ontstond steeds meer een eigen leven in Suriname. De deelnemers gingen zelf naar Roopram om roti te eten, gingen in het weekend uit dansen en organiseerden zelfstandig een poolparty met barbecue, eten en drinken.
Geen begeleiding die de hele avond naast ze stond en geen programma dat precies bepaalde wat er moest gebeuren. Vrijheid krijgen betekende namelijk ook verantwoordelijkheid nemen. Zelf afspraken maken, zelf plannen en zelf rekening houden met elkaar.
Juist in deze tweede week merkten we dat de groep daar steeds makkelijker mee omging.
Annelie zoekt het contact op
Annelie begon ondertussen steeds makkelijker buiten de groep contact te leggen. Ze ging uit eten met lokale mensen die ze in Suriname had leren kennen en bouwde daar nieuwe vriendschappen op. Ook ging ze wat drinken met een Nederlandse stagiair die in Suriname verbleef.
Dat klinkt misschien als iets kleins, maar contact zoeken met mensen buiten je eigen groep vraagt soms best wat initiatief. Zeker wanneer je pas kort in een ander land bent.
Juist dat vinden we belangrijk tijdens Suri Impact. Niet vier weken alleen met dezelfde groep optrekken, maar ook mensen ontmoeten, de cultuur beter leren kennen en je eigen ervaringen opbouwen. Later zou Annelie vooral de verbinding met de mensen, de cultuur, het binnenland en haar vrijwilligerswerk noemen als dingen die haar waren bijgebleven.
Hoe zag de tweede week van Suri Impact eruit?
op naar de watervallen
zelf op pad
Braamspunt
even niks doen
Week 3: het binnenland in
Na twee weken voelde Paramaribo inmiddels vertrouwd. In week 3 verlieten we de stad en gingen we verder het binnenland van Suriname in. Daar zag de groep opnieuw een heel andere kant van het land en werd het dagelijkse leven ineens weer compleet anders.
Zin om dit zelf mee te maken?
Zes weken Suriname, met vrijwilligerswerk, begeleiding en ruimte om zelf te ontdekken wat bij je past.