Week 3: het binnenland in
- Home
- Reisverslagen
- Maart 2026
- Week 3
Paramaribo is Suriname, maar Suriname is veel meer dan Paramaribo. Wie het land echt wil ervaren, moet de stad ook een keer achter zich laten. In de derde week vertrokken we daarom voor drie dagen richting het binnenland.
Daar veranderde niet alleen de omgeving. Ook het tempo werd anders. Minder verkeer, minder afleiding en steeds meer natuur. Voor de deelnemers was het opnieuw even omschakelen.
Waar de weg ophoudt
Het begon vroeg. Rond zes uur werd de groep opgehaald en nog voordat Paramaribo goed en wel wakker was, reden we richting het zuiden. Hoe verder we kwamen, hoe meer de omgeving veranderde. Minder stad, minder verkeer en steeds meer groen.
Uiteindelijk kwamen we aan bij Atjoni. Voor deze reis hield daar de weg eigenlijk op en nam de rivier het over. Vanaf hier konden we niet verder met de auto en ging alles per boot. Bagage mee, instappen en verder het binnenland in.
Voordat we de rivier opgingen, aten we eerst samen onderweg. Geen luxe restaurant, maar gewoon met elkaar eten voordat het volgende deel van de reis begon. Juist dat soort eenvoudige momenten bleven vaak verrassend goed hangen.
De rivier op
Vanaf Atjoni ging de reis verder over het water. Het geluid van de motor, de rivier om je heen en langzaam steeds minder tekenen van de stad.
Tijdens zo’n boottocht merkte je pas echt hoe groot het verschil binnen één land kon zijn. In Paramaribo waren winkels, taxi’s, restaurants en druk verkeer inmiddels bijna normaal geworden. Hier was de rivier de weg en bepaalde het water voor een groot deel hoe je je verplaatste.
Hoe verder we voeren, hoe verder het dagelijkse leven in Paramaribo letterlijk achter ons kwam te liggen.
Muziek maakt contact makkelijker
Die avond was er ruimte voor muziek en dans. Vooraf kun je je afvragen hoe je contact maakt met mensen die ergens heel anders wonen en die je nog nooit eerder hebt ontmoet. Soms bleek dat veel eenvoudiger dan gedacht.
Er werd muziek aangezet, iemand begon te bewegen en al snel deed iemand anders mee. Binnen een paar minuten werd het verschil tussen bezoeker en bewoner een stuk kleiner. Je hoefde niet altijd dezelfde achtergrond te hebben of alles van elkaar te weten om samen plezier te kunnen maken.
Juist tijdens zo’n avond ontstond contact vanzelf.
Niet alleen kijken, maar meehelpen
De volgende ochtend ging de groep samen met bewoners aan de slag. Er werden onder andere groenten geoogst. Op het eerste gezicht misschien geen spectaculaire activiteit, maar juist daardoor kreeg je iets mee van het gewone dagelijkse leven.
We wilden niet alleen een dorp bezoeken, wat foto’s maken en daarna weer vertrekken. De deelnemers staken ook zelf de handen uit de mouwen, stelden vragen en zagen hoe bepaalde dingen hier werden gedaan.
Dat maakte het verschil tussen alleen ergens naar kijken en er daadwerkelijk even onderdeel van zijn. Je merkte ook hoe vanzelfsprekend sommige dingen thuis zijn, terwijl het leven hier op een heel andere manier was ingericht.
Water en het dorp
Daarna was het tijd voor het water. Zwemmen in de rivier, suppen of gewoon aan de kant zitten en even helemaal niets hoeven. Na alle indrukken was dat eigenlijk precies wat iedereen nodig had.
Later liepen we door het dorp. Je zag waar mensen woonden, hoe het dagelijks leven eruitzag en hoe anders sommige dingen geregeld waren dan in Paramaribo, laat staan in Nederland.
Het waren geen grote of spectaculaire momenten, maar juist daardoor kwam het binnenland dichterbij. Het voelde steeds minder als alleen een excursie en steeds meer als een plek waar mensen gewoon hun dagelijkse leven leefden.
Kaaimannen zoeken in het donker
Toen werd het donker. En donker betekende hier ook echt donker. Geen straatverlichting en nauwelijks ander licht om je heen.
We stapten opnieuw in de boot om op zoek te gaan naar kaaimannen. Met een lamp werd over het water geschenen terwijl iedereen goed keek of er ergens kleine ogen in het licht terugkaatsten.
In de stad zoek je ’s avonds misschien een terras op. Hier voeren we in het donker over een rivier op zoek naar een kaaiman. Dat verschil maakte deze week misschien wel het beste duidelijk.
Het was spannend, maar vooral een ervaring die je in Nederland niet snel zou meemaken.
Nog één ochtend voordat we teruggaan
De derde ochtend voelde anders. Je wist dat we later die dag weer richting Paramaribo zouden vertrekken en daardoor keek je toch iets bewuster om je heen. Nog één keer de rivier. Nog één keer het dorp. Nog één keer wakker worden op een plek waar je vooral natuur en mensen om je heen hoorde.
Daarna ging alles weer de boot in en begon de terugreis. Eerst over de rivier naar Atjoni en vanaf daar weer over de weg richting Paramaribo.
Na een paar dagen in het binnenland voelde zelfs de drukte van Paramaribo ineens anders.
Hoe zag week 3 van Suri Impact eruit?
In de derde week van Suri Impact Breekjaar gingen de deelnemers drie dagen het binnenland van Suriname in. Via Atjoni reisden we per boot verder, maakten we kennis met het leven in een dorp, hielpen we mee met dagelijkse werkzaamheden, zwommen we in de rivier en gingen we ’s avonds op zoek naar kaaimannen.
Het binnenland liet een heel andere kant van Suriname zien dan Paramaribo. Minder voorzieningen en afleiding, maar juist veel natuur en meer direct contact met de mensen om je heen.
Dat leverde mooie momenten op, maar soms ook wat wrijving. Want als je een paar dagen met elkaar op één plek bent, kun je je minder makkelijk even terugtrekken.
En juist daardoor leer je niet alleen een ander deel van Suriname kennen, maar ook elkaar opnieuw een stukje beter.
In het binnenland is weinig ruimte om je even helemaal terug te trekken. Dat levert soms wrijving op, maar juist ook gesprekken die je in de stad misschien nooit zou voeren.
de rivier op
het binnenland
onderweg
het dorp
Week 4: de laatste week
Zin om dit zelf mee te maken?
Zes weken Suriname, met vrijwilligerswerk, begeleiding en ruimte om zelf te ontdekken wat bij je past.